Auteur gastblog: Derek Otte (www.derekotte.nl)
(noot redactie: Derek Otte, schrijftalent pur sang ;als dit geen pro-schrijver in wording is, dan eet de redactie van MarcelZweedijk.nl zijn schoen op)
Ik hield heel veel van mijn KPN Swing. Echt. Van mijn eerste, even zwart- als zuurverdiende, guldens kocht ik er zeker tweewekelijks beltegoed voor. Dat moest wel. Ik was namelijk een populaire jongen, bij mijn moeder. Want die belde ik toch wel het meest. Op een sporadisch sms’je naar een telefoonnummer wat ik via CU2 of PP2G geregeld had na, deed ik niet veel met mijn mobiele telefoon. Vandaar dat ik het al snel tijd vond om over te stappen naar een Samsung. En wat voor eentje. De Samsung R200 mensen. De mooiste telefoon die ik ooit gehad heb. Voor zover ik dat met een serieus gezicht kan zeggen.
Van nature ben ik namelijk iemand die een bloedhekel heeft aan apparatuur. Ik weet niet. Ik voel al die technische snufjes nooit zo. Ik had vroeger een pak stiften en een voetbal in plaats van een Sega en een Super Nintendo en ik denk dat het daar al helemaal mis is gegaan. Ik ben ouderwets. Ik heb geleerd dat je spullen alleen aanschaft als ze noodzakelijk zijn en je leven vergemakkelijken. Ik heb geleerd dat spullen in dienst van de mens staan, in plaats van andersom. Ik zie dan ook al jaren met lede ogen toe hoe mensen zich in toenemende mate totaal afgesloten van de buitenwereld voortbewegen in de openbare ruimte. Verdwaald in hun telefoontjes, die meer dan eens met hun handen vergroeid lijken. Niks voor mij, dat slavengedrag. Vandaar dat ik een dik jaar geleden besloot om een BlackBerry aan te schaffen.
"Ik zie dan ook al jaren met lede ogen toe hoe mensen zich in toenemende mate totaal afgesloten van de buitenwereld voortbewegen in de openbare ruimte."
Ik weet het niet, ik wilde ook connected zijn. Het nog zo af en toe normaal sprekende (in plaats van constant pingende) gedeelte van mijn sociale omgeving verplichtte mij er min of meer toe. Ik ben gezwicht onder peer pressure, ik wil het best bekennen. Schijnt trouwens binnenkort Apple pressure te gaan heten, peer pressure. Maar dat terzijde. Er is niet zoveel mis met het aanschaffen van een BlackBerry alleen. Tot het moment dat vrienden je adviseren om actief te gaan pingen. En je e-mailaccounts te synchroniseren met je telefoon. En zelfs tot het moment dat je gehoor geeft aan dat soort tips, valt alles nog wel mee.
Het gedonder begint pas, als je een opeens hernia krijgt. Dat overkwam mij nu, iets meer dan een jaar geleden van tijd. In de zeeën van bedtijd die ik gratis bij deze aandoening kreeg, heb ik rigoureuze keuzes gemaakt. Van nature heb ik een bloedhekel aan plaatsen op het internet, waar je oude bekenden tegenkomt die niet voor niets oude bekenden zijn. Ik zit helemaal niet te wachten op mensen die zich middels quotes en links veel wijzer voordoen dan ze in werkelijkheid zijn. Ik geef eigenlijk helemaal niets om andermans geweldige vakantiefoto’s en verslagen van supermegahippe feestjes. Laat staan dat ik mijn eigen onzin met familie, vrienden en een heleboel vage kennissen wil delen. De eerste twee spreek ik toch wel, de laatste groep gun ik het niet. Vandaar dat ik een jaar geleden heb besloten om een Facebook-account aan te maken.
Nog steeds is er niet zoveel mis met bovenstaande stappen. Echt niet. Natuurlijk, achteraf had ik Facebook misschien beter niet kunnen synchroniseren met m’n Black Berry. Als je onderhand al als volleerd pingert door het leven gaat is het installeren van welke social media applicatie dan ook, gewoon funest voor je batterij. Toch miste er volgens mijn fysieke social network nog iets op de BB. Een goede vriend van mij sprak over een simpel stukje techniek, waar mensen om de zoveel minuten iets interessants mee het internet op kunnen gooien. Het zou ideaal voor mij zijn.
Hij sprak over mensen die hetzelfde zouden zijn als ik, of juist totaal verschillend. Over mensen in Eindhoven die melden wat ze als ontbijt nuttigen. Over Amsterdammers die soms echt wel hele wijze dingen kunnen zeggen. Over internationale celebrities en Bekende Nederlanders. Over oneliners, tegelwijsheden en andere dingen waar ik van nature een bloedhekel aan heb. Vandaar dat ik op mijn telefoon geïnstalleerd heb, waar hij over sprak. Ik ben gaan Twitteren. Een gouden greep.
Als je door de minderjarige internetgangsters, ranzige sekstweets, groteske doodsbedreigingen en anonieme extreem-rechtse helden heen kijkt, is Twitter het leukste stukje techniek dat de afgelopen jaren op mijn pad is gekomen. Natuurlijk, het programma opent soms deuren die ik liever gesloten zou zien (typ ‘kanker’ maar eens in als zoekwoord, of neem eens een kijkje op de account van @doodsbedreiging), maar echt: ik snap de kracht. Ik ben verslaafd. Verslaafd geraakt. Per ongeluk. Zoals alles in mijn leven op het gebied van de techniek niet echt expres gebeurd is.
Ik vind Twitter echt gewoon leuk. Ik heb er in het afgelopen jaar ontzettend toffe, inspirerende mensen leren kennen. Ik schijn zelfs fans te hebben, heus. Vanuit elke plaats in de wereld, heb ik de wereld binnen handbereik. Voor een nieuwsgierig mensenmens als ik ben, is Twitter een zegen. Niet alleen sociaal, maar ook zakelijk is het medium voor mij een ware uitkomst. Als schrijver val of sta je eigenlijk met bereik. En het olievlek-effect dat Twitter kan hebben, is groot. Heel groot. En daar vaar ik wel bij. Echt waar, als ik de founding father van Twitter ooit mag ontmoeten, krijgt ie een boks van me. Een welgemeende power.
In 140 tekens deel ik grappen, grollen, lief, leed, dit, dat, zus en zo met mensen die ik vaak niet eens in het echt gezien heb. Ze lachen, waarderen, reageren en leveren kritiek. Ik leer van ze, zijn inspireren mij. Soms zeggen ze dat het andersom ook zo is. En dat maakt gelukkig. Ik tweet graag en veel en ik moedig iedereen aan om hetzelfde te doen. Er gaat een wereld voor je open. Kniesoren zeggen dat fervent Twitteraars geen leven hebben. Die mensen snappen het gewoon niet. Als je het goed aanpakt en openstaat voor verschillende mensen, is Twitter juist de mooiste (en misschien wel de enige échte) digitale aanvulling op het leven.
>> Kijk voor meer genadeloze en fantastische verhalen, columns en geniale one-liners op http://www.derekotte.nl of laat hem voor eigen plezier jouw Twitter timeline spammen op http://twitter.com/ADHDerek!
.
